بحث با یه دوست
با یکی دوستانه حرف میزدم، پرسید ازم تا حالا رابطه داشتی؟ اصلا ابراز علاقه به کسی کردی؟
گفتم نه
از تعجب داشت شاخ درمیاورد.
+اینقدر عجیبه که یه پسر تو سن من تا حالا رابطه نداشته؟
یا من عقب افتادم از جمع؟
یه آهنگ
این آهنگو قبل از اینکه بیام تهران گوش میدادم، میشه گفت شهریور سال 92، بعد از کنکور و قبل از اومدن به دانشگاه....
هربار بهش گوش میدم واقعا منو میبره به اون موقع ها. قشنگ انگار تمام احساسات و ... اون موقع توی این آهنگ جمع شده و بهش گوش میدم اجرا میشه و همونا رو دوباره حس می کنم.
خیلی خیلی خوب بود. شروع یه تجربه فوق العاده...
دوست دارم برگردم به اون موقع ها.
همش 18 سالم بود اون موقع...
بدون شک بسیار برا من نوستالژیکه.
با ف.ی.ل.ل.ت.ر ش.ک.ن باز کنید.
یوتیوب فیلتره.
+
+حقیقتا دیالوگای فیلم Blue is the warmest color رو یا نفهمیدم یا یادم نیست یا هر چی، اما وقتی به رفتارا، احساسات و ... نگاه می کنم واقعا کیف می کنم.
چقدر این فیلم پر از احساسه، چقدر درگیرت می کنه. چقدر طبیعی بازی می کنن!
البته موضوعش رو شاید بعضی ها نپسندن.
+کم کم دارم وارد یه سری جمع هایی میشم.
مثل گروه های دانشجویی که قطعا باعث بزرگ شدن دایره ارتباطاتم میشه که خیلی خیلی میتونه مفید باشه برام.
داره نزدیک میشه
آخ ماه رمضون
غروبش
بیحالیای نزدیک اذان
افطار
چای شیرین
سنگینی بعدش
سحراش
احساسای خوبش
+مذهبی بودم اما الان نه. ولی در هر صورت خیلی خوشم میاد از این ماه
کل این ماه کار کردن تو یه سری عادتای پایه ایه.
آدم میبینه که عادتای پایه ایش رو وقتی تغییر میده، این تغییر تو قسمتای مختلف زندگیش گسترش پیدا میکنه.
ولی واقعا خود کنترلی که میگن خیلی تاثیر داره رو آدم.
ولی همه اینا، همه این کارا، همه این تلاش ها، خود کنترلیا، باید برای یه چیز بزرگ تر باشه.
نمیشه که آدم الکی گشنگی بده به خودش. اینا وسیلن به نظرم تا به یه چیز مهمتر مارو برسونن.
آشتی با خود...
+کم کم دارم به این نتیجه می رسم، که عمده مشکلات، افکار مزخرف و ... به خاطر اینکه با خودم قهر کردم. با جسمم، با روانم، انگار بدم میاد ازشون.
دوست دارم تو یه کالبد دیگه باشم. با جسمی که برا خودمه دعوا دارم.
و دقیقا یه سری از افکاری هم که دارم به این خاطره که دنبال یکیم بیاد به من حس خوب بده، حس خوبی که می تونم با آشتی کردن با خودم بدست بیارم.
می دونم نباید دنبال همچین کسی باشم، یعنی کسی بیاد و به من حس خوب بده، بیاد و این کمبود رو برطرف کنه.
هیشکی جز خودم نمی تونه این خلاء رو پر کنه.
+با خودمون آشتی کنیم، هر چی که هستیم رو قبول کنیم و سعی برای بهتر شدن داشته باشیم، قربون صدقه خودمون بریم.
فکر می کنم دخترا بیشتر همچین کاری می کنن، ولی در هر صورت حس خوبی به آدم میده. شاید به همین خاطره که، از نظر من، بهتر می تونن با انبوهی از مشکلات بسازن.
چرا خودمون رو اذیت کنیم؟
عاشق خودمون باشیم!!!
+شاید اینا برا شما بدیهی باشه اما برا من اینا همش جدیده. دارم صحیح و خطا می کنم تا راه درست رو تشخیص بدم.
یه آدمی شدم که باید از اول برنامه نویسی بشه.
کتاب مورد علاقتون رو معرفی کنید! - پست ثابت
این پست ثابته!
+خب کم کم داریم به نمایشگاه کتاب نزدیک میشیم.
دوستان کتابایی که فکر می کنن خوبن، تو هرررررررررررر زمینه ای! رو معرفی کنن تا هم من و هم دوستان دیگه استفاده کنن.
من تو ذهن خوذم کتاب خاصی ندارم ولی از دوستان دیگه می پرسم و همین جا اضافه می کنم.
امروز
+دیروز عینکمو دادم شیشه هاشو عوض کنن و تاکید کردم که حتما تا امشب حاضر شه چون بدون عینک سردرد می گیرم.
عینک ساز هم گفت اوکی.
زنگ زدم میگه موقع کار شیشه ش خراش برداشت و آماده نمیشه تا شنبه ظهر!!!
علاوه بر اینکه از زندگی می افتم، سر کلاس هم باید بدون عینک برم که عملا کور خواهم شد -_-
هیچی دیگه پاشدم رفتم اونجا، طرف گفت ساعت 12 شنبه آماده می کنم میدم بهت.
همین عینکو تو شهرخودمون 30 تومن می گیره درست کنه، یه خرده اصرار کنی 2 ساعت درست می کنه میده دستت.
حالا این یارو اینقدر بامبول بازی در میاره، آخر سر هم 60 تومن میگیره!!! چی بگم.
+شیشه عینکای قبلیمو داشتم، برداشتم یه قاب براش درست کردم با خودکار و کاغذ و چسب نواری
فعلا رو سرم می مونه!
ببینیم کارمو راه میندازه یا نه.
امشب
+امشب بیرون رفتم با دوستان خوابگاهی.
خیلی خوش گذشت، فقط چرت و پرت گفتیم و کارای خاک برسری کردیم.
نیاز داشتم واقعا به همچین چیزی.
در مورد چیزای مختلفحرف زدیم: سربازی، کار، دانشگاه ، اپلای و ...
افکار مختلف رو شنیدم.
کمک می کنه به نتیجه گیری...
+رفتم پیش یه چشم پزشک دیگه.
گفت تا قبل ۲۵ سالگی، اصلا نباید صبر کرد تا دید قوز قرنیه داره پیشرفت می کنه یا نه.
گفت عکس بگیر بیار که ببری عمل کنی.
هیچوقت هم خوب نمیشه پس هر چی زودتر جلوش گرفته بشه بهتره.
+من از تابستون سال ۹۵ فهمیدم چشمم یه مشکلی داره.
شهر خودمون رفتم پیش دکتر که بعدن فهمیدم خیلی اوسکوله.
اصلا نتونست تشخیص بده یا حتی احتمال قوز قرنیه بده.
چندبارهم رفتم پیشش بعدا. بازم نتونست تشخیص بده.
تا اینکه بهمن ۹۶ رفتم کلینیک نور و اونجا بهم گفتن همچین مشکلی داری.
تازه اونجا هم دکترش اوسکول بود. گفت برو ۶ ماه دیگه بیا در صورتی که هر چه سریعتر باید عمل بشه.
ولی خیلی بده بخوای تا اخر با دوبینی زندگی کنی.
در مورد قوز قرنیه کامل بعدن می نویسم.
بدیهیات!
+بدیهیات:
اگه سرم درد گرفت، می تونم ماساژش بدم و بهتر بشه!
چقدر بدیهی!!!
نمی دونم چرا به جای اینکه دنبال راه حل باشم، شروع به فاجعه سازی می کنم و با خودم لج می کنم.
یعنی می مونم تو همون وضعیت.
+فهمیدم آدم باید بدن خودشو دوست داشته باشه.
نمی دونم چرا حس بد نسبت بهش داشتم.
خب روح من تو همین بدنه، این بدنه من سخت افزاریه که روش یه نرم افزار به نام روح نصب شده. چرا لج بازی کنم باهاش و اذیتش کنم؟؟
+به فکر خودمان باشیم